kolokacja

Polish

Etymology

    Borrowed from French collocation, from Latin collocātiō.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kɔ.lɔˈka.t͡sja/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -at͡sja
    • Syllabification: ko‧lo‧ka‧cja

    Noun

    kolokacja f

    1. (linguistics) collocation (grouping or juxtaposition of words that commonly occur together)
    2. (computing) co-location (service allowing multiple customers to locate and connect gear)
      Synonym: hoteling

    Declension

    Declension of kolokacja
    singular plural
    nominative kolokacja kolokacje
    genitive kolokacji kolokacji, kolokacyj1
    dative kolokacji kolokacjom
    accusative kolokację kolokacje
    instrumental kolokacją kolokacjami
    locative kolokacji kolokacjach
    vocative kolokacjo kolokacje

    1Archaic.

    Derived terms

    adjective
    • kolokacyjny
    verb
    • kolokować
    adjective
    • kolokatorski
    nouns
    • kolokator
    • kolokatorka

    Further reading

    • “kolokacja”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “kolokacja”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)