kolbowaty

Polish

Etymology

    From kolba + -owaty.[1] First attested in 1846.[2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /kɔl.bɔˈva.tɘ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -atɘ
    • Syllabification: kol‧bo‧wa‧ty

    Adjective

    kolbowaty (not comparable, no derived adverb)

    1. (botany) spadiceous (having the shape of a spadix)
    2. (botany, of inflorescence) spadiceous (forming a spadix)

    Conjugation

    Declension of kolbowaty (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative kolbowaty kolbowata kolbowate kolbowaci kolbowate
    genitive kolbowatego kolbowatej kolbowatego kolbowatych
    dative kolbowatemu kolbowatej kolbowatemu kolbowatym
    accusative kolbowatego kolbowaty kolbowatą kolbowate kolbowatych kolbowate
    instrumental kolbowatym kolbowatą kolbowatym kolbowatymi
    locative kolbowatym kolbowatej kolbowatym kolbowatych

    References

    1. ^ Halina Zgółkowa, editor (1994–2005), “kolbowaty”, in Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, volumes 1–50, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, →ISBN
    2. ^ Felix Rendschmidt (1846), Książka do czytania dla klasy wyższej w szkołach katolickich miejskich i wiejskich (in Polish), page 406

    Further reading

    • “kolbowaty”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “kolbowaty”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • kolbowaty in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego