kośnik

Polish

Etymology

    From kosić + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈkɔɕ.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔɕɲik
    • Syllabification: koś‧nik

    Noun

    kośnik m pers

    1. (agriculture, dialectal) reaper (one who reaps)
      Synonym: kosiarz

    Declension

    Declension of kośnik
    singular plural
    nominative kośnik kośnicy, kośniki1
    genitive kośnika kośników
    dative kośnikowi kośnikom
    accusative kośnika kośników
    instrumental kośnikiem kośnikami
    locative kośniku kośnikach
    vocative kośniku kośnicy

    1Deprecative.

    Noun

    kośnik m inan

    1. (obsolete) ribbon woven into a braid

    Declension

    Declension of kośnik
    singular plural
    nominative kośnik kośniki
    genitive kośnika kośników
    dative kośnikowi kośnikom
    accusative kośnik kośniki
    instrumental kośnikiem kośnikami
    locative kośniku kośnikach
    vocative kośniku kośniki

    Derived terms

    Further reading

    • “kośnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)