klincz

Polish

Etymology

    Borrowed from English clinch.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈklint͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -int͡ʂ
    • Syllabification: klincz

    Noun

    klincz m inan

    1. (combat sports, wrestling) clinch (one or both fighters holding onto the other to avoid being hit)
    2. (figuratively) conflict situation that prevents all attempts at reconciliation

    Declension

    Declension of klincz
    singular plural
    nominative klincz klincze
    genitive klinczu klinczy
    dative klinczowi klinczom
    accusative klincz klincze
    instrumental klinczem klinczami
    locative klinczu klinczach
    vocative klinczu klincze

    Derived terms

    Further reading

    • “klincz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “klincz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)