klif

Dutch

Etymology

From Middle Dutch clef, clif, from Old Dutch *klif, from Proto-West Germanic *klib, from Proto-Germanic *klibą.

Pronunciation

  • IPA(key): /klɪf/
  • Audio:(file)

Noun

klif n (plural kliffen, diminutive klifje n)

  1. cliff
    Synonym: klip

Derived terms

Icelandic

Etymology

From Old Norse klif, from Proto-Germanic *klibą.

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkʰlɪːv]
  • Rhymes: -ɪːv
  • Homophone: klyf

Noun

klif n (genitive singular klifs, nominative plural klif)

  1. narrow pass on a cliff or mountainside

Declension

Declension of klif (neuter)
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative klif klifið klif klifin
accusative klif klifið klif klifin
dative klifi klifinu klifum klifunum
genitive klifs klifsins klifa klifanna

Polish

Etymology

    Borrowed from English cliff.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈklif/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -if
    • Syllabification: klif

    Noun

    klif m inan

    1. cliff (vertical rock face)
      Synonym: faleza

    Declension

    Declension of klif
    singular plural
    nominative klif klify
    genitive klifu klifów
    dative klifowi klifom
    accusative klif klify
    instrumental klifem klifami
    locative klifie klifach
    vocative klifie klify

    Derived terms

    adjective

    Further reading

    • “klif”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “klif”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)

    Volapük

    Noun

    klif (genitive klifa, plural klifs)

    1. rock

    Declension

    Declension of klif
    Singular Plural
    Nominative klif klifs
    Genitive klifa klifas
    Dative klife klifes
    Accusative klifi klifis
    Predicative1 klifu klifus
    Vocative o klif o klifs
    1. Introduced in Volapük Nulik.