keveskint

Middle Dutch

Etymology

Compound of kēvese (“adultery”) +‎ kint (“child”). Compare Middle High German kebeskint.

Noun

keveskint n

  1. illegitimate child, bastard

Declension

Strong neuter noun
singular plural
nominative kēveskint kēveskinder, kēveskindere
accusative kēveskint kēveskinder, kēveskindere
genitive kēveskints kēveskinder, kēveskindere
dative kēveskinde kēveskinderen

Descendants

  • Dutch: keefskind

Further reading

  • “keveskint”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
  • Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “keveskint”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN, page keveskint