ketil

See also: Ketil

Elfdalian

Etymology

    From Old Norse ketill, from Latin catillus. Cognate with Swedish kittel.

    Noun

    ketil m

    1. kettle, cauldron

    Inflection

    Declension of ketil
    masculine singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative ketil ketiln kessler kesslär
    accusative ketil ketiln ketil kesslą
    dative ketil kesslem kesslum kesslum(e)
    genitive — — — —

    Estonian

    Noun

    ketil

    1. adessive singular of kett

    Faroese

    Etymology

      From Old Norse ketill, from Latin catillus. Cognate with Swedish kittel.

      Noun

      ketil m (genitive singular ketils, plural ketlar)

      1. kettle, cauldron

      Declension

      Declension of ketil
      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative ketil ketilin ketlar ketlarnir
      accusative ketil ketilin ketlar ketlarnar
      dative ketli ketlinum ketlum ketlunum
      genitive ketils ketilsins ketla ketlanna
      Declension of ketil
      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative ketil ketilin katlar katlarnir
      accusative ketil ketilin katlar katlarnar
      dative katli katlinum køtlum køtlunum
      genitive katlar katlarins katla katlanna

      Middle English

      Noun

      ketil

      1. alternative form of ketel