kesin

See also: keşin and Kesin

Finnish

Etymology 1

Noun

kesin

  1. instructive plural of kesä

Etymology 2

Verb

kesin

  1. first-person singular present/past indicative of kesiä

Anagrams

Turkish

Etymology

    From kes- (“to cut”) + -in.

    Pronunciation

    • Hyphenation: ke‧sin

    Adjective

    kesin

    1. certain, definitive
      Synonyms: belli, bariz
      kesin delil
      direct evidence
      kesin hüküm
      final decision

    Declension

    Predicative forms of kesin
    present tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I am) kesinim kesin miyim?
    sen (you are) kesinsin kesin misin?
    o (he/she/it is) kesin / kesindir kesin mi?
    biz (we are) kesiniz kesin miyiz?
    siz (you are) kesinsiniz kesin misiniz?
    onlar (they are) kesin(ler) kesin(ler) mi?
    past tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) kesindim kesin miydim?
    sen (you were) kesindin kesin miydin?
    o (he/she/it was) kesindi kesin miydi?
    biz (we were) kesindik kesin miydik?
    siz (you were) kesindiniz kesin miydiniz?
    onlar (they were) kesindiler kesin miydiler?
    indirect past
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) kesinmişim kesin miymişim?
    sen (you were) kesinmişsin kesin miymişsin?
    o (he/she/it was) kesinmiş kesin miymiş?
    biz (we were) kesinmişiz kesin miymişiz?
    siz (you were) kesinmişsiniz kesin miymişsiniz?
    onlar (they were) kesinmişler kesin miymişler?
    conditional
    positive declarative positive interrogative
    ben (if I) kesinsem kesin miysem?
    sen (if you) kesinsen kesin miysen?
    o (if he/she/it) kesinse kesin miyse?
    biz (if we) kesinsek kesin miysek?
    siz (if you) kesinseniz kesin miyseniz?
    onlar (if they) kesinseler kesin miyseler?

    For negative forms, use the appropriate form of değil.

    Derived terms

    Further reading