karalama

Turkish

Pronunciation

  • (etymology 1): IPA(key): /ka.ɾa.ɫaˈma/
  • (etymology 2): IPA(key): /ka.ɾaˈɫa.ma/
  • Hyphenation: ka‧ra‧la‧ma

Etymology 1

    Inherited from Ottoman Turkish قره‌لامه (karalama). by surface analysis, karala- (“to smear, to blacken”) +‎ -ma.

    Noun

    karalama (definite accusative karalamayı, plural karalamalar)

    1. verbal noun of karalamak
    2. A sketch, doodle, writing exercise.
    3. A draft text with that needs to be engrossed.
    4. (figuratively) An act of defamation.
    Declension
    Declension of karalama
    singular plural
    nominative karalama karalamalar
    definite accusative karalamayı karalamaları
    dative karalamaya karalamalara
    locative karalamada karalamalarda
    ablative karalamadan karalamalardan
    genitive karalamanın karalamaların
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular karalamam karalamalarım
    2nd singular karalaman karalamaların
    3rd singular karalaması karalamaları
    1st plural karalamamız karalamalarımız
    2nd plural karalamanız karalamalarınız
    3rd plural karalamaları karalamaları
    definite accusative
    singular plural
    1st singular karalamamı karalamalarımı
    2nd singular karalamanı karalamalarını
    3rd singular karalamasını karalamalarını
    1st plural karalamamızı karalamalarımızı
    2nd plural karalamanızı karalamalarınızı
    3rd plural karalamalarını karalamalarını
    dative
    singular plural
    1st singular karalamama karalamalarıma
    2nd singular karalamana karalamalarına
    3rd singular karalamasına karalamalarına
    1st plural karalamamıza karalamalarımıza
    2nd plural karalamanıza karalamalarınıza
    3rd plural karalamalarına karalamalarına
    locative
    singular plural
    1st singular karalamamda karalamalarımda
    2nd singular karalamanda karalamalarında
    3rd singular karalamasında karalamalarında
    1st plural karalamamızda karalamalarımızda
    2nd plural karalamanızda karalamalarınızda
    3rd plural karalamalarında karalamalarında
    ablative
    singular plural
    1st singular karalamamdan karalamalarımdan
    2nd singular karalamandan karalamalarından
    3rd singular karalamasından karalamalarından
    1st plural karalamamızdan karalamalarımızdan
    2nd plural karalamanızdan karalamalarınızdan
    3rd plural karalamalarından karalamalarından
    genitive
    singular plural
    1st singular karalamamın karalamalarımın
    2nd singular karalamanın karalamalarının
    3rd singular karalamasının karalamalarının
    1st plural karalamamızın karalamalarımızın
    2nd plural karalamanızın karalamalarınızın
    3rd plural karalamalarının karalamalarının
    Derived terms
    • karalama beyti
    • karalama defteri

    Etymology 2

    By surface analysis, karala- (“to smear, to blacken”) +‎ -ma.

    Verb

    karalama

    1. second-person singular negative imperative of karalamak

    Further reading