karaink

Hungarian

Etymology

kar +‎ -aink (possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkɒrɒjiŋk]
  • Hyphenation: ka‧ra‧ink

Noun

karaink

  1. first-person plural multiple-possession possessive of kar (in the sense “faculty” or “ensemble”)

Declension

Inflection (stem in -a-, back harmony)
singular plural
nominative — karaink
accusative — karainkat
dative — karainknak
instrumental — karainkkal
causal-final — karainkért
translative — karainkká
terminative — karainkig
essive-formal — karainkként
essive-modal — —
inessive — karainkban
superessive — karainkon
adessive — karainknál
illative — karainkba
sublative — karainkra
allative — karainkhoz
elative — karainkból
delative — karainkról
ablative — karainktól
non-attributive
possessive – singular
— karainké
non-attributive
possessive – plural
— karainkéi