kaalplukken

Dutch

Etymology

Compound of kaal +‎ plukken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈkaːlˌplʏ.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: kaal‧pluk‧ken

Verb

kaalplukken

  1. (transitive) to make bald by plucking
  2. (transitive) to completely clear by plucking or picking
  3. (transitive) to rob blind

Conjugation

Conjugation of kaalplukken (weak, separable)
infinitive kaalplukken
past singular plukte kaal
past participle kaalgeplukt
infinitive kaalplukken
gerund kaalplukken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular pluk kaal plukte kaal kaalpluk kaalplukte
2nd person sing. (jij) plukt kaal, pluk kaal2 plukte kaal kaalplukt kaalplukte
2nd person sing. (u) plukt kaal plukte kaal kaalplukt kaalplukte
2nd person sing. (gij) plukt kaal plukte kaal kaalplukt kaalplukte
3rd person singular plukt kaal plukte kaal kaalplukt kaalplukte
plural plukken kaal plukten kaal kaalplukken kaalplukten
subjunctive sing.1 plukke kaal plukte kaal kaalplukke kaalplukte
subjunctive plur.1 plukken kaal plukten kaal kaalplukken kaalplukten
imperative sing. pluk kaal
imperative plur.1 plukt kaal
participles kaalplukkend kaalgeplukt
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms