külg

See also: kulg and külʹg

Estonian

Etymology

From Proto-Finnic *külki. Cognate with Finnish kylki.

Noun

külg (genitive külje, partitive külge)

  1. side (as opposed to front or back)
  2. aspect, facet

Declension

Declension of külg (ÕS type 22i/külm, g-j gradation)
singular plural
nominative külg küljed
accusative nom.
gen. külje
genitive külgede
partitive külge külgi
külgesid
illative külge
küljesse
külgedesse
inessive küljes külgedes
elative küljest külgedest
allative küljele külgedele
adessive küljel külgedel
ablative küljelt külgedelt
translative küljeks külgedeks
terminative küljeni külgedeni
essive küljena külgedena
abessive küljeta külgedeta
comitative küljega külgedega