ironikus

Hungarian

Etymology

Borrowed from German ironisch.[1] With Latinate -ikus ending.

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈironikuʃ]
  • Hyphenation: iro‧ni‧kus
  • Rhymes: -uʃ

Adjective

ironikus (comparative ironikusabb, superlative legironikusabb)

  1. ironic

Declension

Inflection (stem in -a-, back harmony)
singular plural
nominative ironikus ironikusak
accusative ironikusat ironikusakat
dative ironikusnak ironikusaknak
instrumental ironikussal ironikusakkal
causal-final ironikusért ironikusakért
translative ironikussá ironikusakká
terminative ironikusig ironikusakig
essive-formal ironikusként ironikusakként
essive-modal — —
inessive ironikusban ironikusakban
superessive ironikuson ironikusakon
adessive ironikusnál ironikusaknál
illative ironikusba ironikusakba
sublative ironikusra ironikusakra
allative ironikushoz ironikusakhoz
elative ironikusból ironikusakból
delative ironikusról ironikusakról
ablative ironikustól ironikusaktól
non-attributive
possessive – singular
ironikusé ironikusaké
non-attributive
possessive – plural
ironikuséi ironikusakéi

See also

  • Appendix:Hungarian words ending in -ikus

References

  1. ^ István Tótfalusi (2005), Idegenszó-tár: Idegen szavak értelmező és etimológiai szótára [A Storehouse of Foreign Words: An Explanatory and Etymological Dictionary of Foreign Words], Budapest: Tinta, →ISBN

Further reading

  • ironikus in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.