invitatorius

Latin

Etymology

    From invītō + -tōrius.

    Pronunciation

    Adjective

    invītātōrius (feminine invītātōria, neuter invītātōrium); first/second-declension adjective (post-classical)

    1. inviting
      • c. 160 CE – c. 225 CE, Tertullianus, De anima 57:
        Quid ergo dicemus magiam? Quod omnes pene: fallaciam. Sed ratio fallaciae solos non fugit Christianos, qui spiritalia nequitiae, non quidem socia conscientia, sed inimica scientia novimus, nec invitatoria operatione, sed expugnatoria dominatione tractamus; multiformem luem mentis humanae, totius erroris artificem, salutis pariter animaeque vastatricem scientiam magiae, secundae scilicet idololatriae, in qua se daemones perinde mortuos fingunt, quemadmodum in illa deos.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 4th century, Hieronymus, Epistolae 14.1:
        Quoniam igitur et tu ipse abiens postularas, ut tibi, postquam ad deserta migrassem, invitatoriam a me scriptam transmitterem, et ego facturum receperam, invito, iam propera.
        (please add an English translation of this quotation)
    2. invitatory, of or pertaining to an invitation

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative invītātōrius invītātōria invītātōrium invītātōriī invītātōriae invītātōria
    genitive invītātōriī invītātōriae invītātōriī invītātōriōrum invītātōriārum invītātōriōrum
    dative invītātōriō invītātōriae invītātōriō invītātōriīs
    accusative invītātōrium invītātōriam invītātōrium invītātōriōs invītātōriās invītātōria
    ablative invītātōriō invītātōriā invītātōriō invītātōriīs
    vocative invītātōrie invītātōria invītātōrium invītātōriī invītātōriae invītātōria

    Descendants

    • English: invitatory
    • Old French: invitatoire

    Further reading

    • “invitatorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.