invectivus

Latin

Etymology

    From invectus + -īvus.

    Adjective

    invectīvus (feminine invectīva, neuter invectīvum); first/second-declension adjective

    1. reviling

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative invectīvus invectīva invectīvum invectīvī invectīvae invectīva
    genitive invectīvī invectīvae invectīvī invectīvōrum invectīvārum invectīvōrum
    dative invectīvō invectīvae invectīvō invectīvīs
    accusative invectīvum invectīvam invectīvum invectīvōs invectīvās invectīva
    ablative invectīvō invectīvā invectīvō invectīvīs
    vocative invectīve invectīva invectīvum invectīvī invectīvae invectīva

    Descendants

    • → French: invective (learned)

    Further reading

    • “invectivus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “invectivus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.