instruktarz

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin instructarium,[1][2][3][4] from instructus. First attested in 1594.[5]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /inˈstruk.taʂ/, [ĩˈstruk.taʂ]
    • (Middle Polish) IPA(key): (16th c.) /inˈstruk.tɒr̝/, (17th–18th c.) /inˈstruk.tɒʂ/
    • Rhymes: -uktaʂ
    • Syllabification: in‧struk‧tarz
    • Homophone: instruktaż

    Noun

    instruktarz m inan

    1. (historical) code (set of instructions or rules)
      1. (obsolete) code (customs tariff, schedule of stamp duties)

    Declension

    Declension of instruktarz
    singular plural
    nominative instruktarz instruktarze
    genitive instruktarza instruktarzów, instruktarzy
    dative instruktarzowi instruktarzom
    accusative instruktarz instruktarze
    instrumental instruktarzem instruktarzami
    locative instruktarzu instruktarzach
    vocative instruktarzu instruktarze

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “instruktarz”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Halina Zgółkowa, editor (1994–2005), “instruktarz”, in Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, volumes 1–50, Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, →ISBN
    3. ^ Bańkowski, Andrzej (2000), “instruktarz”, in Etymologiczny słownik języka polskiego [Etymological Dictionary of the Polish Language] (in Polish)
    4. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “instruktarz”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    5. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “instruktarz”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading