instinctus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

    From īnstinguō + -tus.

    Noun

    īnstīnctus m (genitive īnstīnctūs); fourth declension

    1. instigation
    2. inspiration
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative īnstīnctus īnstīnctūs
    genitive īnstīnctūs īnstīnctuum
    dative īnstīnctuī īnstīnctibus
    accusative īnstīnctum īnstīnctūs
    ablative īnstīnctū īnstīnctibus
    vocative īnstīnctus īnstīnctūs
    Descendants
    • → English: instinct
    • → German: Instinkt
    • → Russian: инстинкт (instinkt)
    • → Spanish: instinto

    Etymology 2

      Perfect passive participle of īnstinguō (“instigate”).

      Adjective

      īnstīnctus (feminine īnstīncta, neuter īnstīnctum); first/second-declension adjective

      1. having been inspired
      2. having been infuriated
      Declension

      First/second-declension adjective.

      References

      • “instinctus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “instinctus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “instinctus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
        • (ambiguous) to feel inspired: divino quodam instinctu concitari, ferri (Div. 1. 31. 66)