inspoliatus

Latin

Etymology

    From in- (“un-”) + spoliātus (“plundered”).

    Pronunciation

    Adjective

    īnspoliātus (feminine īnspoliāta, neuter īnspoliātum); first/second-declension adjective

    1. not plundered

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative īnspoliātus īnspoliāta īnspoliātum īnspoliātī īnspoliātae īnspoliāta
    genitive īnspoliātī īnspoliātae īnspoliātī īnspoliātōrum īnspoliātārum īnspoliātōrum
    dative īnspoliātō īnspoliātae īnspoliātō īnspoliātīs
    accusative īnspoliātum īnspoliātam īnspoliātum īnspoliātōs īnspoliātās īnspoliāta
    ablative īnspoliātō īnspoliātā īnspoliātō īnspoliātīs
    vocative īnspoliāte īnspoliāta īnspoliātum īnspoliātī īnspoliātae īnspoliāta

    References

    • “inspoliatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “inspoliatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers