inspirare

See also: inspiraré

Asturian

Verb

inspirare

  1. inflection of inspirar:
    1. first/third-person singular pluperfect indicative
    2. first/third-person singular imperfect preterite subjunctive

Italian

Etymology

Borrowed from Latin īnspīrāre. Doublet of ispirare.

Verb

inspiràre (first-person singular present inspìro, first-person singular past historic inspirài, past participle inspiràto, auxiliary avére)

  1. (transitive) to inhale; to breathe in
  2. (transitive, religion) to animate (the soul), to give a body to
  3. (transitive, archaic or literary) to inspire
    Synonym: ispirare

Conjugation

See also

Anagrams

Latin

Pronunciation

Verb

īnspīrāre

  1. inflection of īnspīrō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    By surface analysis, inspira + -re.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ins.piˈra.re/

    Noun

    inspirare f (plural inspirări)

    1. inspiration

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative inspirare inspirarea inspirări inspirările
    genitive-dative inspirări inspirării inspirări inspirărilor
    vocative inspirare, inspirareo inspirărilor

    Spanish

    Verb

    inspirare

    1. first/third-person singular future subjunctive of inspirar