insons

Latin

Etymology

    From in- + sōns (“guilty”).

    Pronunciation

    Adjective

    īnsōns (genitive īnsontis); third-declension one-termination adjective

    1. innocent
      Synonyms: innoxius, castus, innocēns
      Antonyms: reus, obnoxius, noxius, cōnscius
      • c. 105–116, Tacitus, Ab excessu divi Augusti (Annales), volume IV, section XIII:
        Ac ni Aelius Lamia et L. Apronius qui Africam obtinuerant insontem protexissent, claritudine infausti generis et paternis adversis foret abstractus
        And if Aelius Lamia and L. Apronius who had governed Africa had not proclaimed him innocent, he would have been dragged down by the fame of his ill-fated house and the disasters of his father
    2. harmless

    Declension

    Third-declension one-termination adjective.

    Descendants

    • → Italian: insonte
    • → Portuguese: insonte
    • → Spanish: insonte

    References

    • “insons”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “insons”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “insons”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.