insitus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of īnserō (“sow, plant”).

Participle

īnsitus (feminine īnsita, neuter īnsitum); first/second-declension participle

  1. sown, planted
  2. inserted
  3. implanted, grafted

Declension

First/second-declension adjective.

Descendants

  • Italian: insito
  • ⇒ Vulgar Latin: *insitāre, *ininsitāre

References

  • “insitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “insitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • “insitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • innate ideas: notiones animo (menti) insitae, innatae
    • something is contrary to my moral sense, goes against my principles: aliquid abhorret a meis moribus (opp. insitum [atque innatum] est animo or in animo alicuius)
    • to have innate ideas of the Godhead; to believe in the Deity by intuition: insitas (innatas) dei cognitiones habere (N. D. 1. 17. 44)