inquinatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of inquinō (“pollute, defile”).

Pronunciation

Participle

inquinātus (feminine inquināta, neuter inquinātum, comparative inquinātior, superlative inquinātissimus); first/second-declension participle

  1. polluted, defiled, befouled, having been stained
  2. corrupted, having been contaminated

Declension

First/second-declension adjective.

References

  • “inquinatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “inquinatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • “inquinatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • incorrect language: oratio inquinata (De Opt. Gen. Or. 3. 7)
    • a life defiled by every crime: vita omnibus flagitiis inquinata
    • (ambiguous) to be vicious, criminal: vitiis, sceleribus inquinatum, contaminatum, obrutum esse