inquietus

Latin

Etymology

    From in- + quiētus. Compare inquiēs.

    Pronunciation

    Adjective

    inquiētus (feminine inquiēta, neuter inquiētum, comparative inquiētior, superlative inquiētissimus); first/second-declension adjective

    1. restless
      • 397 CE – 400 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, Cōnfessiōnēs 1.1:
        Tū excitās ut laudāre tē dēlectet, quia fēcistī nōs ad tē et inquiētum est cor nostrum dōnec requiēscat in tē.
        You rouse so that he [man] delights to praise you, because you have made us towards you and our heart is restless until it rests in you.
    2. unquiet

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    • French: inquiet, inquiète
    • Romanian: încet

    References

    • “inquietus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “inquietus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “inquietus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.