inoblitus

Latin

Etymology

    From in- (“un-”) + oblītus (“disregarded”).

    Pronunciation

    Adjective

    inoblītus (feminine inoblīta, neuter inoblītum); first/second-declension adjective

    1. mindful, not forgetful
      • 12 CE – 13 CE, Ovid, Epistulae ex Ponto 4.37:
        Seu tamen effectus habitura est gratia, seu me / dura iubet gelido Parca sub axe mori, / semper inoblita repetam tua munera mente / et mea me tellus audiet esse tuum.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative inoblītus inoblīta inoblītum inoblītī inoblītae inoblīta
    genitive inoblītī inoblītae inoblītī inoblītōrum inoblītārum inoblītōrum
    dative inoblītō inoblītae inoblītō inoblītīs
    accusative inoblītum inoblītam inoblītum inoblītōs inoblītās inoblīta
    ablative inoblītō inoblītā inoblītō inoblītīs
    vocative inoblīte inoblīta inoblītum inoblītī inoblītae inoblīta

    References

    • “inoblitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “inoblitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers