inkijken

Dutch

Etymology

Inherited from Middle Dutch inkiken. By surface analysis, in +‎ kijken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɪnˌkɛi̯.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: in‧kij‧ken

Verb

inkijken

  1. (transitive) to look inside

Conjugation

Conjugation of inkijken (strong class 1, separable)
infinitive inkijken
past singular keek in
past participle ingekeken
infinitive inkijken
gerund inkijken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kijk in keek in inkijk inkeek
2nd person sing. (jij) kijkt in, kijk in2 keek in inkijkt inkeek
2nd person sing. (u) kijkt in keek in inkijkt inkeek
2nd person sing. (gij) kijkt in keekt in inkijkt inkeekt
3rd person singular kijkt in keek in inkijkt inkeek
plural kijken in keken in inkijken inkeken
subjunctive sing.1 kijke in keke in inkijke inkeke
subjunctive plur.1 kijken in keken in inkijken inkeken
imperative sing. kijk in
imperative plur.1 kijkt in
participles inkijkend ingekeken
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

References