infacundus

Latin

Etymology

    From in- (“not”) + fācundus (“eloquent”).

    Pronunciation

    Adjective

    īnfācundus (feminine īnfācunda, neuter īnfācundum); first/second-declension adjective

    1. ineloquent

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative īnfācundus īnfācunda īnfācundum īnfācundī īnfācundae īnfācunda
    genitive īnfācundī īnfācundae īnfācundī īnfācundōrum īnfācundārum īnfācundōrum
    dative īnfācundō īnfācundae īnfācundō īnfācundīs
    accusative īnfācundum īnfācundam īnfācundum īnfācundōs īnfācundās īnfācunda
    ablative īnfācundō īnfācundā īnfācundō īnfācundīs
    vocative īnfācunde īnfācunda īnfācundum īnfācundī īnfācundae īnfācunda

    Descendants

    • Italian: infacondo
    • Spanish: infacundo

    References

    • “infacundus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “infacundus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.