incorruptus

Latin

Etymology

    From in- + corruptus (“corrupted”).

    Pronunciation

    Adjective

    incorruptus (feminine incorrupta, neuter incorruptum, comparative incorruptior); first/second-declension adjective

    1. unspoiled, uninjured, uncorrupted
    2. (figuratively) not spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Synonyms

    Antonyms

    Derived terms

    References

    • “incorruptus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “incorruptus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “incorruptus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • sound, unimpaired senses: sensus sani, integri, incorrupti
      • genuine historical truth: incorrupta rerum fides
      • incorrect usage: consuetudo vitiosa et corrupta (opp. pura et incorrupta) sermonis
      • pure, correct Latin: incorrupta latini sermonis integritas (Brut. 35. 132)
      • an impartial judge: iudex incorruptus
      • an impartial witness: testis incorruptus atque integer
    • incorruptus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[2], pre-publication website, 2005-2016