incohativus

Latin

Etymology

    From incohātus + -īvus.

    Pronunciation

    Adjective

    incohātīvus (feminine incohātīva, neuter incohātīvum); first/second-declension adjective

    1. (Late Latin, grammar) inchoative

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative incohātīvus incohātīva incohātīvum incohātīvī incohātīvae incohātīva
    genitive incohātīvī incohātīvae incohātīvī incohātīvōrum incohātīvārum incohātīvōrum
    dative incohātīvō incohātīvae incohātīvō incohātīvīs
    accusative incohātīvum incohātīvam incohātīvum incohātīvōs incohātīvās incohātīva
    ablative incohātīvō incohātīvā incohātīvō incohātīvīs
    vocative incohātīve incohātīva incohātīvum incohātīvī incohātīvae incohātīva

    Descendants

    • Catalan: incoatiu
    • Italian: incoativo
    • → English: inchoative

    References