incitare

See also: incitaré

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Latin incitāre.

    Pronunciation

    • IPA(key): /in.t͡ʃiˈta.re/
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: in‧ci‧tà‧re

    Verb

    incitàre (first-person singular present ìncito, first-person singular past historic incitài, past participle incitàto, auxiliary avére)

    1. (transitive) to incite, urge, spur, egg on

    Usage notes

    • Treccani marks io incìto as a variant pronunciation to io ìncito. Hoepli doesn't include this pronunciation. The modern-minded Canepari (Dizionario di Pronuncia Italiana) marks it as less-preferred and aulica (archaic or literary), and the traditional-minded Dizionario di Ortografia e Pronuncia notes it as "less common today, but prevalent in the past and largely attested by the poets".

    Conjugation

    Further reading

    • “incitare”, in Collins Italian-English Dictionary
    • “incitare”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

    Anagrams

    Latin

    Verb

    incitāre

    1. inflection of incitō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From incita + -re.

      Noun

      incitare f (plural incitări)

      1. incitement

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative incitare incitarea incitări incitările
      genitive-dative incitări incitării incitări incitărilor
      vocative incitare, incitareo incitărilor

      Spanish

      Verb

      incitare

      1. first/third-person singular future subjunctive of incitar