implacatus

Latin

Etymology

    From in- (“un-”) + plācātus (“satisfied”).

    Pronunciation

    Adjective

    implācātus (feminine implācāta, neuter implācātum); first/second-declension adjective

    1. unappeased, unsatisfied

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative implācātus implācāta implācātum implācātī implācātae implācāta
    genitive implācātī implācātae implācātī implācātōrum implācātārum implācātōrum
    dative implācātō implācātae implācātō implācātīs
    accusative implācātum implācātam implācātum implācātōs implācātās implācāta
    ablative implācātō implācātā implācātō implācātīs
    vocative implācāte implācāta implācātum implācātī implācātae implācāta

    References

    • “implacatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “implacatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers