impersonalis

Latin

Etymology

    From in- (“not”) + persōnālis (“personal”).

    Pronunciation

    Adjective

    impersōnālis (neuter impersōnāle); third-declension two-termination adjective

    1. (Late Latin and after, grammar) impersonal
      • 4th c. CE, Donatus, Ars Minor:
        Verbo impersonali tempore praesenti legitur, praeterito imperfecto legebatur, praeterito perfecto lectum est uel lectum fuit, praeterito plusquamperfecto lectum erat uel lectum fuerat, futuro legetur.
        A verb in the impersonal is in the present tense legitur, in the preterite imperfect legēbātur, in the preterite perfect lēctum est or lēctum fuit, in the preterite pluperfect lēctum erat or lēctum fuerat, in the future legētur.

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    Descendants

    • Catalan: impersonal
    • French: impersonnel
    • Galician: impersoal
    • Italian: impersonale
    • Piedmontese: impërsonal
    • Portuguese: impessoal
    • Romanian: impersonal
    • Spanish: impersonal

    References