immanens

Hungarian

Etymology

    Learned borrowing from Late Latin immanēns, immanentis (with -ens ending), from Latin immanēre, from in- +‎ maneō.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈimːɒnɛnʃ]
    • Rhymes: -ɛnʃ
    • Hyphenation: im‧ma‧nens

    Adjective

    immanens (comparative immanensebb, superlative legimmanensebb)

    1. (formal or philosophy) immanent
      Synonym: benne rejlő

    Declension

    Inflection (stem in -e-, front unrounded harmony)
    singular plural
    nominative immanens immanensek
    accusative immanenset immanenseket
    dative immanensnek immanenseknek
    instrumental immanenssel immanensekkel
    causal-final immanensért immanensekért
    translative immanenssé immanensekké
    terminative immanensig immanensekig
    essive-formal immanensként immanensekként
    essive-modal — —
    inessive immanensben immanensekben
    superessive immanensen immanenseken
    adessive immanensnél immanenseknél
    illative immanensbe immanensekbe
    sublative immanensre immanensekre
    allative immanenshez immanensekhez
    elative immanensből immanensekből
    delative immanensről immanensekről
    ablative immanenstől immanensektől
    non-attributive
    possessive – singular
    immanensé immanenseké
    non-attributive
    possessive – plural
    immanenséi immanensekéi

    Derived terms

    • immanensen

    References

    1. ^ István Tótfalusi (2005), Idegenszó-tár: Idegen szavak értelmező és etimológiai szótára [A Storehouse of Foreign Words: An Explanatory and Etymological Dictionary of Foreign Words], Budapest: Tinta, →ISBN, page 619

    Further reading

    • immanens in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.

    Latin

    Pronunciation

    Participle

    immanēns (genitive immanentis); third-declension one-termination participle

    1. present active participle of immaneō

    Declension

    Third-declension participle.

    1When used purely as an adjective.