imbutus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of imbuō.

Participle

imbūtus (feminine imbūta, neuter imbūtum); first/second-declension participle

  1. moistened, imbued

Declension

First/second-declension adjective.

Descendants

  • Asturian: embudu
  • Catalan: embut
  • Franco-Provençal: embu
  • French: imbu
  • Galician: embude
  • Italian: imbuto
  • Occitan: embut
  • Portuguese: imbuto, embudo
  • Sicilian: mmutu
  • Spanish: embudo

References

  • “imbutus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “imbutus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • to be well-informed, erudite: multarum rerum cognitione imbutum esse (opp. litterarum or eruditionis expertem esse or [rerum] rudem esse)
    • to have received a superficial education: litteris leviter imbutum or tinctum esse
    • to be ignorant of even the elements of logic: dialecticis ne imbutum quidem esse
    • to be tinged with superstition: superstitione imbutum esse