hviða

Icelandic

Etymology

From Old Norse hviða, from Proto-Germanic *hwiþō (“gust of wind”), from Proto-Germanic *hwi- (“to rush”), from Proto-Indo-European *kwei- (“to hiss, whistle, whisper”).

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkʰvɪːða]
  • Homophone: kviða
  • Rhymes: -ɪːða

Noun

hviða f (genitive singular hviðu, nominative plural hviður)

  1. gust, blast, burst (e.g. of wind, air, coughing)
  2. fit (of pain), seizure
  3. (usually in the plural) labor, labor pains
    Synonyms: jóðsótt, hríðir

Declension

Declension of hviða (feminine)
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative hviða hviðan hviður hviðurnar
accusative hviðu hviðuna hviður hviðurnar
dative hviðu hviðunni hviðum hviðunum
genitive hviðu hviðunnar hviða, hviðna hviðanna, hviðnanna

Old Norse

Etymology

    From Proto-Germanic *hwiþō (“gust of wind”), from Proto-Germanic *hwi- (“to rush”), from Proto-Indo-European *kwei- (“to hiss, whistle, whisper”).

    Noun

    hviða f

    1. squall of wind
    2. fit (of activity)

    Descendants

    • Icelandic: hviða

    Further reading

    • Richard Cleasby; Guðbrandur Vigfússon (1874), “hviða”, in An Icelandic-English Dictionary, 1st edition, Oxford: Oxford Clarendon Press, page 301
    • Zoëga, Geir T. (1910), “hviða”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press, page 219; also available at the Internet Archive