husar

See also: Husar, Husár, and húsar

Czech

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈɦusar]

Noun

husar m anim

  1. hussar

Declension

Further reading

Romanian

Etymology

    Borrowed from Hungarian huszár. Doublet of corsar.

    Noun

    husar m (plural husari)

    1. hussar

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative husar husarul husari husarii
    genitive-dative husar husarului husari husarilor
    vocative husarule husarilor

    Serbo-Croatian

    Etymology

    From Hungarian huszár (“cavalryman”), in turn from native Serbo-Croatian gusar (“corsair”), from Medieval Greek χωσάριος (khōsários), χονσάριος (khonsários), or from Italian corsaro (“corsair”), from Medieval Latin cursārius (“pirate”), from Latin cursus (“running”), from the verb currō (“run”).

    Pronunciation

    • IPA(key): /xûsaːr/
    • Hyphenation: hu‧sar

    Noun

    hȕsār m anim (Cyrillic spelling ху̏са̄р)

    1. hussar

    Declension

    Declension of husar
    singular plural
    nominative husar husari
    genitive husara husara
    dative husaru husarima
    accusative husara husare
    vocative husaru husari
    locative husaru husarima
    instrumental husarom husarima

    Further reading

    • “husar”, in Hrvatski jezični portal [Croatian language portal] (in Serbo-Croatian), 2006–2026

    Swedish

    Etymology 1

    From Hungarian huszár.

    Noun

    husar c

    1. hussar
    Declension

    Etymology 2

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Noun

    husar

    1. indefinite plural of hus

    Etymology 3

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Verb

    husar

    1. present indicative of husa

    Anagrams

    Tetum

    Etymology

    From *pusa-, from Proto-Malayo-Polynesian *pusəj. Compare Malay pusat and Nias fusö.

    Noun

    husar

    1. (anatomy) navel