hugium
Romanian
Etymology
Borrowed from Ottoman Turkish هجوم (hücum).
Noun
hugium n (plural hugiumuri)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | hugium | hugiumul | hugiumuri | hugiumurile |
| genitive-dative | hugium | hugiumului | hugiumuri | hugiumurilor |
| vocative | hugiumule | hugiumurilor | ||
References
- hugium in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN