hanus
Romanian
Etymology
From hanos.
Noun
hanus m (plural hanuși)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | hanus | hanusul | hanuși | hanușii |
| genitive-dative | hanus | hanusului | hanuși | hanușilor |
| vocative | hanusule | hanușilor | ||
References
- hanus in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN