hanfod

Welsh

Etymology

From Middle Welsh hanuot. By surface analysis, hân (“out of, from”) +‎ bod (“to be”).

Verb

hanfod (not mutable, irregular, first-person singular present hanfyddaf)

  1. to descend, to issue, to come [with o ‘from something/someone’]

Conjugation

Conjugation of hanfod (literary)
singular plural impersonal
first second third first second third
present/future hanfyddaf hanfyddi hanfydd hanfyddwn hanfyddwch hanfyddant hanfyddir
imperfect/conditional hanfyddwn hanfyddit hanfyddai hanfyddem hanfyddech hanfyddent hanfyddid
preterite hanfûm, hanfyddais hanfuost, hanfyddaist hanfu, hanfyddodd hanfuom, hanfyddasom hanfuoch, hanfyddasoch hanfuant, hanfyddasant hanfuwyd
pluperfect hanfuaswn hanfuasit hanfuasai hanfuasem hanfuasech hanfuasent hanfuasid
subjunctive hanfyddwyf hanfyddych hanfyddo hanfyddom hanfyddoch hanfyddont hanfydder
imperative — hanfydda hanfydded hanfyddwn hanfyddwch hanfyddent hanfydder
verbal noun hanfod
verbal adjectives hanfyddedig
hanfyddadwy

Derived terms

  • hanu (“to derive”)

Noun

hanfod m (not mutable, plural hanfodion)

  1. essence, quintessence

Derived terms

Further reading

  • D. G. Lewis, N. Lewis, editors (2005–present), “hanfod”, in Gweiadur: the Welsh–English Dictionary, Gwerin
  • R. J. Thomas, G. A. Bevan, P. J. Donovan, A. Hawke, et al., editors (1950–present), “hanfod”, in Geiriadur Prifysgol Cymru Online (in Welsh), University of Wales Centre for Advanced Welsh & Celtic Studies