grunnian
Old English
Alternative forms
- grunian
Etymology
From Proto-Germanic *grunnōną (“to grunt”), from Proto-Indo-European *gʰrun- (“to shout”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈɡrun.ni.ɑn/
Verb
grunnian
- to grunt
Conjugation
Conjugation of grunnian (weak, class 2)
| infinitive | grunnian | grunnienne |
|---|---|---|
| indicative mood | present tense | past tense |
| first person singular | grunniġe | grunnode |
| second person singular | grunnast | grunnodest |
| third person singular | grunnaþ | grunnode |
| plural | grunniaþ | grunnodon |
| subjunctive | present tense | past tense |
| singular | grunniġe | grunnode |
| plural | grunniġen | grunnoden |
| imperative | ||
| singular | grunna | |
| plural | grunniaþ | |
| participle | present | past |
| grunniende | (ġe)grunnod | |
Synonyms
Descendants
- Middle English: grunien, grunnien