graveren

Dutch

Etymology

    From Middle Dutch graveren, from Old French graver, from Frankish *graban, from Proto-Germanic *grabaną. Doublet of graven.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɣraːˈveːrə(n)/
    • Audio:(file)
    • Hyphenation: gra‧ve‧ren
    • Rhymes: -eːrən

    Verb

    graveren

    1. to engrave

    Conjugation

    Conjugation of graveren (weak)
    infinitive graveren
    past singular graveerde
    past participle gegraveerd
    infinitive graveren
    gerund graveren n
    present tense past tense
    1st person singular graveer graveerde
    2nd person sing. (jij) graveert, graveer2 graveerde
    2nd person sing. (u) graveert graveerde
    2nd person sing. (gij) graveert graveerde
    3rd person singular graveert graveerde
    plural graveren graveerden
    subjunctive sing.1 gravere graveerde
    subjunctive plur.1 graveren graveerden
    imperative sing. graveer
    imperative plur.1 graveert
    participles graverend gegraveerd
    1) Archaic. 2) In case of inversion.

    Derived terms

    • graveerder
    • graveermes
    • graveerstaal
    • graveerstift
    • gravering

    Anagrams

    Norwegian Bokmål

    Noun

    graveren m

    1. definite singular of graver