gomon

See also: gōmon

Japanese

Romanization

gomon

  1. Rōmaji transcription of ごもん

Polish

Etymology

    Inherited from Old Polish gomon, from Proto-Slavic *gomonъ.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈɡɔ.mɔn/
    • Rhymes: -ɔmɔn
    • Syllabification: go‧mon

    Noun

    gomon m inan

    1. (obsolete or dialectal, Biecz) fuss, hubbub, noise, racket
      Synonyms: awantura, gwar, hałas, kłótnia, wrzawa, zgiełk
    2. (obsolete) fabulous, noisy procession of animals, plants, rocks
      Hypernyms: pochód, procesja

    Declension

    Declension of gomon
    singular plural
    nominative gomon gomony
    genitive gomonu gomonów
    dative gomonowi gomonom
    accusative gomon gomony
    instrumental gomonem gomonami
    locative gomonie gomonach
    vocative gomonie gomony

    Derived terms

    verb
    • (Middle Polish) gomonić impf

    Further reading

    • “gomon”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)
    • Roman Zawiliński (1880), “gomon”, in “Gwara brzezińska w pow. ropczyckim”, in Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności (I)‎[2] (in Polish), volume 8, Krakow: Akademia Umiejętności, page 228

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from Russian гомон (gomon), from Proto-Slavic *gomonъ.

      Noun

      gomon n (plural gomonuri)

      1. (Transylvania, Moldavian region) hubbub, noise, uproar

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative gomon gomonul gomonuri gomonurile
      genitive-dative gomon gomonului gomonuri gomonurilor
      vocative gomonule gomonurilor

      References

      • gomon in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN