giuta

Old Swedish

Etymology

From Old Norse gjóta, from Proto-Germanic *geutaną.

Verb

giūta

  1. to cast, to found
  2. to pour

Conjugation

Conjugation of giūta (strong)
present past
infinitive giūta —
participle giūtandi, giūtande gutin
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk giūter giūti, giūte — gø̄t guti, gute
þū giūter giūti, giūte giūt gø̄tt guti, gute
han giūter giūti, giūte — gø̄t guti, gute
vīr giūtum, giūtom giūtum, giūtom giūtum, giūtom gutum, gutom gutum, gutom
īr giūtin giūtin giūtin gutin gutin
þēr giūta giūtin — gutu, guto gutin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk giūts giūtis, giūtes — gø̄ts gutis, gutes
þū giūts giūtis, giūtes — gø̄tts gutis, gutes
han giūts giūtis, giūtes — gø̄ts gutis, gutes
vīr giūtums, -oms giūtums, giūtoms — gutums, gutoms gutums, gutoms
īr giūtins giūtins — gutins gutins
þēr giūtas giūtins — gutus, gutos gutins

Descendants

  • Swedish: gjuta

Romansh

Alternative forms

Noun

giuta f

  1. (Sutsilvan) barley