gerundivus

Latin

Etymology

By surface analysis, gerundium +‎ -īvus. See also gerundīvum.

Pronunciation

Adjective

gerundīvus (feminine gerundīva, neuter gerundīvum); first/second-declension adjective

  1. (Late Latin) gerundial, gerundive
    • 1705, George Hickesio, Linguarum veterum septentrionalium thesaurus grammatico-criticus et archaeologicus‎[1], Theatro Sheldoniano, page 70:
      Infinitivus derivativus, qui & gerundivus, ſupinalis, ac participialis a nobis dicitur in Grammatica Anglo-Saxonica
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1705, George Hickesio, Linguarum veterum septentrionalium thesaurus grammatico-criticus et archaeologicus‎[2], Theatro Sheldoniano, page 70:
      apud ſeptentrionales Anglos & Scotos gerundivam vim etiam habet
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1826 [c. 4th-5th centuries CE], Servius the Grammarian, compiled by H. Albertus Lion, Commentarii In Virgilium Serviani‎[3], volume II, Göttingen: Vandenhoeck et Ruprecht, page 154:
      Dum ei incantatur gerundivus modus ab omni verbo similiter procreatur.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.

Descendants

  • Spanish: gerundivo
  • English: gerundive

References