furier

See also: Furier

Danish

Noun

furier

  1. indefinite plural of furie

Polish

Etymology

    Borrowed from French fourrier. First attested in 1624–1625.[1]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈfu.rjɛr/
    • Rhymes: -urjɛr
    • Syllabification: fu‧rier

    Noun

    furier m pers

    1. (obsolete, military) quartermaster
      Synonym: kwatermistrz

    Declension

    Declension of furier
    singular plural
    nominative furier furierowie, furierzy, furiery1
    genitive furiera furierów
    dative furierowi furierom
    accusative furiera furierów
    instrumental furierem furierami
    locative furierze furierach
    vocative furierze furierowie, furierzy

    1Deprecative.

    References

    1. ^ Marek Kunicki-Goldfinger (22.05.2026), “FURIER”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century]

    Further reading

    • “furier”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “furier”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from French fourrier.

      Noun

      furier m (plural furieri)

      1. fourrier

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative furier furierul furieri furierii
      genitive-dative furier furierului furieri furierilor
      vocative furierule furierilor

      References

      • furier in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN

      Swedish

      Noun

      furier

      1. indefinite plural of furie