frukta

Norwegian Bokmål

Alternative forms

Noun

frukta m or f

  1. definite feminine singular of frukt

Norwegian Nynorsk

Noun

frukta f

  1. definite singular of frukt

Old Swedish

Alternative forms

Etymology

From Middle Low German vruchten, from Old Saxon forhtian, from Proto-West Germanic *furhtijan, from Proto-Germanic *furhtijaną.

Verb

frukta

  1. to fear

Conjugation

Conjugation of frukta (weak)
present past
infinitive frukta —
participle fruktandi, -e fruktaþer
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk fruktar frukti, -e — fruktaþi, -e fruktaþi, -e
þū fruktar frukti, -e frukta fruktaþi, -e fruktaþi, -e
han fruktar frukti, -e — fruktaþi, -e fruktaþi, -e
vīr fruktum, -om fruktum, -om fruktum, -om fruktaþum, -om fruktaþum, -om
īr fruktin fruktin fruktin fruktaþin fruktaþin
þēr frukta fruktin — fruktaþu, -o fruktaþin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk fruktas fruktis, -es — fruktaþis, -es fruktaþis, -es
þū fruktas fruktis, -es — fruktaþis, -es fruktaþis, -es
han fruktas fruktis, -es — fruktaþis, -es fruktaþis, -es
vīr fruktums, -oms fruktums, -oms — fruktaþums, -oms fruktaþums, -oms
īr fruktins fruktins — fruktaþins fruktaþins
þēr fruktas fruktins — fruktaþus, -os fruktaþins

Descendants

  • Swedish: frukta

References

Polish

Etymology

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈfruk.ta/
    • Rhymes: -ukta
    • Syllabification: fruk‧ta

    Noun

    frukta m inan

    1. nominative/accusative/vocative plural of frukt

    Swedish

    Etymology

    From Old Swedish frukta, frokta, frykta, from Middle Low German vruchten, from Old Saxon forhtian, from Proto-West Germanic *furhtijan.

    Pronunciation

    • Audio:(file)

    Verb

    frukta (present fruktar, preterite fruktade, supine fruktat, imperative frukta)

    1. to fear, to dread, to be afraid
      Vi skola frukta och älska Gud
      We must fear and love God (Luther's Small Catechism)

    Conjugation

    Conjugation of frukta (weak)
    active passive
    infinitive frukta fruktas
    supine fruktat fruktats
    imperative frukta —
    imper. plural1 frukten —
    present past present past
    indicative fruktar fruktade fruktas fruktades
    ind. plural1 frukta fruktade fruktas fruktades
    subjunctive2 frukte fruktade fruktes fruktades
    present participle fruktande
    past participle fruktad

    1 Archaic. 2 Dated. See the appendix on Swedish verbs.

    Synonyms

    Further reading

    • “frukta”, in Svensk ordbok [Dictionary of Swedish] (in Swedish)