friþa

See also: friða, fríða, and Fríða

Old English

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈfri.θɑ/, [ˈfri.ðɑ]
  • Rhymes: -i.θɑ

Noun

friþa

  1. nominative/accusative/genitive plural of friþu

Old Swedish

Etymology

From Old Norse friða, from Proto-Germanic *friþōną.

Verb

friþa

  1. to make peace
  2. to protect

Conjugation

Conjugation of friþa (weak)
present past
infinitive friþa —
participle friþandi, -e friþaþer
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk friþar friþi, -e — friþaþi, -e friþaþi, -e
þū friþar friþi, -e friþa friþaþi, -e friþaþi, -e
han friþar friþi, -e — friþaþi, -e friþaþi, -e
vīr friþum, -om friþum, -om friþum, -om friþaþum, -om friþaþum, -om
īr friþin friþin friþin friþaþin friþaþin
þēr friþa friþin — friþaþu, -o friþaþin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk friþas friþis, -es — friþaþis, -es friþaþis, -es
þū friþas friþis, -es — friþaþis, -es friþaþis, -es
han friþas friþis, -es — friþaþis, -es friþaþis, -es
vīr friþums, -oms friþums, -oms — friþaþums, -oms friþaþums, -oms
īr friþins friþins — friþaþins friþaþins
þēr friþas friþins — friþaþus, -os friþaþins

Descendants

  • Swedish: freda