fractio

Latin

Etymology

    From frangō (“to break”) + -tiō.

    Pronunciation

    Noun

    frāctiō f (genitive frāctiōnis); third declension

    1. the action of breaking
    2. (mathematics) fraction
      • 1544, Orontius Finaeus, Arithmetica Practica, liber II, cap. 7 [1]
        Divisio, quemadmodum et multiplicatio, aut inter ipsas tantum accidit fractiones, aut simul cum ipsis tractatur integris.
        Division, just as with multiplication, occurs either only between those fractions, or is transacted at the same time with those integers.
      • 1750, Institutiones Matheseos: Selectis Observationibus Illustratae in Usum Praelectionum Academicarum, 4th edition, page 56:
        Scribitur fractio duobus numeris, linea interiecta distinctis, quorum superior ipsam partem integri determinat, et numerator dicitur, inferior partes totius omnes refert, et denominator appellatur.
        A fraction is written with two numbers separated by a line between them, of which the portion above determines the pieces, and is called the numerator, and the portion below refers to the entire total, and is called the denominator.

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    • → Catalan: fracció
    • → German: Fraktion
    • → English: fraction
    • → Dutch: fractie
    • → French: fraction
    • → Italian: frazione
    • → Russian: фракция (frakcija)
    • → Portuguese: fração
    • → Romanian: fracție
    • → Spanish: fracción

    References

    • “fractio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • "fractio", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “fractio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.