fortuit

See also: fortuït

English

Etymology

Borrowed from Middle French fortuit, from Latin fortuitus.

Adjective

fortuit (comparative more fortuit, superlative most fortuit)

  1. (obsolete) Fortuitous.
    • 1624, Democritus Junior [pseudonym; Robert Burton], The Anatomy of Melancholy: […], 2nd edition, Oxford, Oxfordshire: […] John Lichfield and James Short, for Henry Cripps, →OCLC, partition II, section 3, member 5:
      And so for false fears and all other fortuit inconveniences, mischances, calamities, to resist and prepare ourselves, not to faint is best […].

French

Adjective

fortuit (feminine fortuite, masculine plural fortuits, feminine plural fortuites)

  1. fortuitous (happening by chance, by fortune)

Further reading

Romanian

Etymology

    Borrowed from French fortuit, from Latin fortuitus.

    Adjective

    fortuit m or n (feminine singular fortuită, masculine plural fortuiți, feminine/neuter plural fortuite)

    1. fortuitous

    Declension

    Declension of fortuit
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite fortuit fortuită fortuiți fortuite
    definite fortuitul fortuita fortuiții fortuitele
    genitive-
    dative
    indefinite fortuit fortuite fortuiți fortuite
    definite fortuitului fortuitei fortuiților fortuitelor