fijnhakken

Dutch

Etymology

Univerbation of fijn +‎ hakken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈfɛi̯nˌɦɑ.kə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: fijn‧hak‧ken

Verb

fijnhakken

  1. (transitive) to finely chop

Conjugation

Conjugation of fijnhakken (weak, separable)
infinitive fijnhakken
past singular hakte fijn
past participle fijngehakt
infinitive fijnhakken
gerund fijnhakken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular hak fijn hakte fijn fijnhak fijnhakte
2nd person sing. (jij) hakt fijn, hak fijn2 hakte fijn fijnhakt fijnhakte
2nd person sing. (u) hakt fijn hakte fijn fijnhakt fijnhakte
2nd person sing. (gij) hakt fijn hakte fijn fijnhakt fijnhakte
3rd person singular hakt fijn hakte fijn fijnhakt fijnhakte
plural hakken fijn hakten fijn fijnhakken fijnhakten
subjunctive sing.1 hakke fijn hakte fijn fijnhakke fijnhakte
subjunctive plur.1 hakken fijn hakten fijn fijnhakken fijnhakten
imperative sing. hak fijn
imperative plur.1 hakt fijn
participles fijnhakkend fijngehakt
1) Archaic. 2) In case of inversion.