fengel

Old English

Etymology

Blend of fōn (“to seize”) +‎ þengel (“prince”), as if from Proto-West Germanic *fangil. Compare strenġel.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈfen.jel/, [ˈfen.d͡ʒel]

Noun

fenġel m

  1. (poetic) lord, prince, king

Declension

Strong a-stem:

Synonyms